Janek Kolin

Pamiętam dokładnie moment, w którym podróże stały się czymś więcej niż wakacyjną rozrywką. Miałem dwanaście lat, kiedy rodzice zabrali mnie na pierwszy prawdziwy wyjazd zagraniczny – pojechaliśmy starym Passatem przez Czechy, Austrię i kawałek Włoch. To było zaledwie dziesięć dni, ale wystarczyły, żeby zaszczepić we mnie coś, co przez lata rosło w uporczywą, piękną obsesję. Zapach morza w Trieście, kręte uliczki Salzburga, pierwszy w życiu widok prawdziwych gór z przełęczy Brenner – te obrazy zostały ze mną do dziś. Od tamtej pory wiedziałem jedno: chcę zobaczyć jak najwięcej tego świata, a potem opowiedzieć o nim innym.

Po maturze wybrałem dziennikarstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Nie dlatego, że marzyłem o pracy w redakcji gazety, ale dlatego, że chciałem nauczyć się opowiadać historie. Podczas studiów dorabiałem w biurze podróży, pisałem teksty do lokalnego przewodnika turystycznego i przy każdej okazji wyjeżdżałem – weekendowe eskapady do Budapesztu, autostopem do Berlina, nocnym autobusem do Pragi. Każdy wyjazd uczył mnie czegoś nowego: jak rozmawiać z lokalnymi ludźmi, jak znaleźć tanie noclegi, jak odnaleźć autentyczne miejsca z dala od turystycznych pułapek.

Przełomowym momentem był rok 2014, kiedy po skończeniu studiów i rocznej pracy w agencji turystycznej podjąłem decyzję, która zmieniła całe moje życie. Kupiłem bilet w jedną stronę do Bangkoku i wyruszył w swoją pierwszą prawdziwą podróż solo. Trzy miesiące w Azji Południowo-Wschodniej – Tajlandia, Kambodża, Wietnam, Laos – z plecakiem czterdzieści litrów i budżetem trzydziestu dolarów dziennie. Spałem w hostelach za trzy dolary za noc, jadłem pad thai na ulicznych straganach, jechałem na dachu lokalnego autobusu w Laosie i oglądałem wschód słońca nad Angkor Wat w całkowitej samotności o piątej rano. To był moment, w którym zrozumiałem, że podróżowanie to nie luksus – to sposób na życie, który można realizować niezależnie od grubości portfela.

Po powrocie z Azji nie potrafiłem już normalnie funkcjonować w biurze od dziewiątej do siedemnastej. Przez kilka miesięcy pracowałem jako freelancer – pisałem teksty podróżnicze dla różnych portali, tłumaczyłem przewodniki, prowadziłem social media dla małego biura podróży specjalizującego się w wyprawach trekkingowych. W 2015 roku wyjechałem na dwumiesięczny objazd Bałkanów – Chorwacja, Czarnogóra, Albania, Macedonia Północna, Kosowo, Serbia, Bośnia i Hercegowina. Ta podróż utwierdziła mnie w przekonaniu, że najbardziej fascynujące miejsca w Europie to te, o których mało kto pisze i które omijają masowi turyści.

Rok 2016 był kolejnym kamieniem milowym. Przez sześć miesięcy podróżowałem po Ameryce Południowej – od Kolumbii, przez Ekwador i Peru, aż po Boliwię, Chile i Argentynę. Trekowałem do Machu Picchu alternatywną trasą przez Salkantay, spędziłem tydzień na Salar de Uyuni, przeszedłem Torres del Paine w Patagonii i tańczyłem tango na ulicach Buenos Aires. To właśnie w Ameryce Południowej odkryłem swoją drugą wielką pasję – fotografię podróżniczą. Kupiłem swój pierwszy poważny aparat i zacząłem dokumentować nie tylko miejsca, ale przede wszystkim ludzi i ich codzienne życie.

W 2018 roku, po czterech latach intensywnego podróżowania i dziesiątkach tekstów rozrzuconych po różnych portalach, podjąłem decyzję o założeniu własnego bloga. Tak powstało Trzy Źródła. Nazwa nie jest przypadkowa – pochodzi od trzech elementów, które uważam za fundamenty każdej prawdziwej podróży: ludzi, których spotykamy na swojej drodze i którzy zmieniają nasz sposób myślenia, miejsc, które odkrywamy poza utartymi szlakami turystycznymi, oraz przygód, zarówno planowanych jak i tych zupełnie niespodziewanych, które kształtują nas jako podróżników i jako ludzi.

Od początku postawiłem na autentyczność. Nigdy nie piszę o miejscach, w których nie byłem. Nigdy nie rekomenduję hotelu, w którym nie spałem. Zawsze podaję konkretne ceny, realne budżety i praktyczne wskazówki oparte na własnym doświadczeniu. Wierzę, że czytelnik zasługuje na uczciwą informację, a nie na wyidealizowany obraz podretuszowany w Photoshopie. Moje zdjęcia pokazują prawdziwe kolory – czasem brudne ulice obok pięknych świątyń, czasem deszcz zamiast słońca, zawsze prawdę.

Z biegiem lat mój styl podróżowania ewoluował. Zaczynałem jako typowy backpacker z minimalnym budżetem, śpiący w dormach i jedzący najtańsze street food. Dziś nadal podróżuję z plecakiem, ale pozwalam sobie na więcej komfortu – prywatne pokoje w boutique hostelach, lokalne restauracje zamiast wyłącznie ulicznych straganów, czasem nawet lot zamiast dwudziestogodzinnej podróży autobusem. Przede wszystkim odkryłem slow travel – zamiast przemierzać pięć krajów w miesiąc, wolę spędzić dwa tygodnie w jednym regionie, poznać go głęboko, porozmawiać z lokalnymi ludźmi, zrozumieć ich kulturę i codzienność.

W 2022 roku moje podróżnicze życie wzbogaciło się o nowy, piękny wymiar – zacząłem podróżować z rodziną. Nasza pierwsza duża rodzinna wyprawa prowadziła przez Japonię i okazała się jednym z najwspanialszych doświadczeń w moim życiu. Podróżowanie z dziećmi to zupełnie inna perspektywa – wolniejsze tempo, inne priorytety, ale za to odkrywanie świata na nowo oczami najmłodszych. Dlatego na blogu pojawiła się nowa kategoria porad, bo wiem, jak wielu rodziców marzy o podróżach, ale boi się logistycznych wyzwań.

Do dziś odwiedziłem czterdzieści siedem krajów na pięciu kontynentach. Ostatnim punktem na mojej mapie było Maroko w 2024 roku – trzy tygodnie wśród kasb, medyn i piaskowych wydm Sahary. Ale liczba krajów nigdy nie była dla mnie najważniejsza. Bardziej niż kolejna pinezka na mapie cenię sobie głębokie doświadczenie – tydzień w rybackiej wiosce na Bali, miesiąc w górskim miasteczku w Gruzji, dwa tygodnie na szlakach Dolomitów. Liczy się jakość doświadczeń, nie ilość paszportowych pieczątek.

Trzy Źródła to dziś coś znacznie więcej niż blog. To społeczność ponad osiemdziesięciu tysięcy czytelników miesięcznie, którzy szukają rzetelnych informacji podróżniczych, autentycznych inspiracji i praktycznych porad. Każdy artykuł piszę z myślą o tym, żeby dać czytelnikowi konkretne narzędzia do zaplanowania własnej podróży – od budżetu dziennego, przez sprawdzone noclegi, po szczegółowe trasy z mapami. Bo podróż zaczyna się na długo przed pakowaniem plecaka – zaczyna się od dobrego planu i rzetelnej informacji.